واژه‌نامه

خطای نحوی قبل از اجراست؛ استثنا در زمان اجراست و قابل مدیریت. الگوها در استثناها و جریان انتشار.

هر قدم کوچک و بعدش تست سبز. بوی شروع در بوی کد.

جایگزینِ پایتونیکِ کلاس‌های تک‌متدهٔ جاوایی. نوشتنِ متغیرِ بیرونی از داخل نیازمند nonlocal است.

نزدیک‌ترین چیز به اینترفیسِ جاوا ولی انعطاف‌پذیرتر: به‌جای سلسله‌مراتب، «شکل» را چک می‌کند. ببین کلاس انتزاعی و پروتکل.

__init__.py مرز و رابطِ عمومیِ پکیج است: همان چیزهایی که کاربر باید ببیند. ببین واردات و فضاهای نام.

با ClassName.__mro__ دیده می‌شود. هر کلاس یک‌بار در زنجیره است و super() در همین ترتیب قدم می‌زند. ببین وراثت چندگانه و MRO.

برای رفتارهای عرضی (لاگ، تلاش مجدد، کش) به کار می‌رود. همیشه با functools.wraps بنویس. ببین تزئین‌کننده‌ها و بستارها.

اول مرزها، بعد مسیر اصلی، بعد استثناها. اسم تست باید جمله باشد. ببین تست واحد.

تکرارپذیر (مثل list) را می‌شود چند بار پیمود؛ تکرارگر را فقط یک‌بار. تکرارگرِ مصرف‌شده ساکت خالی برمی‌گرداند.

کدی که با والد (یا پروتکل) حرف می‌زند، روی هر نوعِ تازه بدون تغییر کار می‌کند. جزئیات در چندریختی و ارسال پویا.

وقتی کلاس بیشتر «داده» است تا «رفتار»، انتخابِ اول. از ماژول dataclasses می‌آید.

وقتی راهبردها حالت ندارند، تابع کافی است و سلسله‌مراتب کلاس لازم نیست. مثال در تخفیف راهبردی.

به‌خاطر GIL، ریسه‌های CPU-bound موازیِ واقعی نمی‌شوند. ببین ریسه‌ها و قفل‌ها.

فایل، قفل، اتصال و تراکنش همه زمینه‌بان‌اند. ببین زمینه‌بان‌ها.

سوکت رشته نمی‌فهمد؛ encode/decode و مرزِ پیام (طول‌اول یا جداکننده) قراردادِ توست. ببین سوکت و TCP.

مقایسه همیشه با خودِ عضو (is Payment.CASH). ببین شمارش‌ها.

هر شیء دو چیز دارد: حالت (مقادیر ویژگی‌هایش) و رفتار (متدهایی که می‌فهمد). دو شیء از یک کلاس رفتار مشترک ولی حالت مستقل دارند.

همیشه با with گرفته شود و تا حد ممکن کوچک باشد. راه‌حلِ ریشه‌ای‌تر معمولاً حذفِ حالتِ مشترک (صف و پیام) است.

کلاس خودش کاری انجام نمی‌دهد؛ شیءها انجام می‌دهند. کلاس را یک‌بار می‌نویسی و هر چند شیءِ مستقل که بخواهی از آن می‌سازی. برای شروع به کلاس در برابر شیء برگرد.

با abc.ABC و @abstractmethod ساخته می‌شود. برای قراردادِ بدونِ وراثتِ اجباری، پروتکل را ببین.

فقط برای مرز (شبکه، ساعت، درگاه)؛ موکِ بیش‌ازحد تست را آینهٔ پیاده‌سازی می‌کند. ببین موک و دابل‌ها.

برای دنباله‌های بزرگ یا بی‌نهایت تنها راهِ عملی است. در برابر لیست (یک‌جا) و تکرارگر (یک‌بارمصرف) ببین تکرارگرها و مولدها.

در پایتون با لیستِ callback و متد subscribe پیاده می‌شود؛ همان ایدهٔ پشتِ سیستم‌های رویداد و GUI.

وراثت استفادهٔ دوباره می‌دهد ولی سلسله‌مراتبِ عمیق شکننده است. اگر رابطه «دارد» است، ترکیب را ببین.

باید ارزان و بدون غافلگیری باشد؛ هزینهٔ سنگین یعنی متدِ نام‌دار. ببین ویژگی‌ها.

«O(n) است» یعنی رشدش حداکثر خطی است، نه این‌که دقیقاً n قدم است. تعریف دقیق در تعریف O بزرگ.

فقط برای داده‌ای که خودت نوشته‌ای؛ برای بقیهٔ دنیا JSON یا CSV با اعتبارسنجی. ببین JSON و CSV و بار امن.

پایتون self را خودکار پاس می‌دهد: acc.deposit(50) یعنی deposit(acc, 50). اسمش قرارداد است نه کلمهٔ کلیدی، ولی هیچ‌کس عوضش نمی‌کند. جزئیات در self و سازنده.